LEONBERGER 

KRAJ POCHODZENIA: Niemcy.

DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 04.01.1996.

PRZEZNACZENIE: Pies stróżujący, towarzyszący i rodzinny.

KLASYFIKACJA F.C.I. :   Grupa   2      Pinczery i sznaucery, molosy,szwajcarskie psy pasterskie
               i rasy pokrewne.

                                               Sekcja 2.2   Molosy typu górskiego.

                                               Nie podlegają próbom pracy.

KRÓTKI ZARYS HISTORYCZNY: Pod koniec 30 i na początku 40 lat XIX wieku Heinrich Essig, radny miasta Leonberg leżącego blisko Stuttgartu, skrzyżował czarno - białą sukę Nowofundlanda z psem o imieniu "Barry" z Klasztoru Św. Bernarda - Bernardynem.  Następnie został dodany Pirenejski Pies Górski.  W rezultacie Essig otrzymał wielkiego psa o białej, długiej sierści.  Essig bardzo chciał wyhodować psa podobnego do lwa.  Lew widnieje na herbie miasta Leonberg.

Pierwsze psy, naprawdę nazwane Leonbergerami urodziły się w 1846 roku.   Były kombinacją wspaniałej klasy wszystkich ras psów dzieki którym zostały wyhodowane.

W bardzo krótkim czasie bardzo dużo Leonbergerów zostało sprzedanych jako symbole Leonbergu na całym świecie !!!  Pod koniec XIX wieku Leonberger w Badenii - Wirtembergii był preferowany jako doskonały pies wiejski.  Jego zalety stróża i wzorcowe zdolności były cenione bardzo wysoko.

Niestety obie Wojny Światowe i lata powojenne dramatycznie zredukowały ilość hodowanych psów. 
Obecnie Leonberger jest doskonałym psem rodzinnym spełniającym wszystkie warunki współczesnego życia.

WRAŻENIE OGÓLNE: Zgodnie ze swoim pierwotnym przeznaczeniem leonberger jest bardzo dużym, silnym, muskularnym i jednocześnie eleganckim psem.   Wyróżnia się harmonijną budową ciała, opanowaniem, spokojem przy jednocześnie żywym temperamencie.  Samce są szczególnie potężne i silne.

WAŻNE PROPORCJE: Wysokość w kłębie ma się do długości tułowia jak 9:10.   Głębokość klatki piersiowej wynosi w przybliżeniu 50% wysokości w kłębie.

ZACHOWANIE / TEMPERAMENT: Jako pies rodzinny Leonberger jest bardzo miłym partnerem w dzisiejszych czasach, może on zostać zabrany wszędzie bez zbędnych trudności. Wyróżnia się swoim zamiłowaniem do towarzyszenia dzieciom.  Nigdy nie jest lękliwy ani agresywny.  Jako kompan, jest bardzo zgodny, posłuszny i nieustraszony we wszystkich życiowych sytuacjach.

Podstawowe elementy temperamentu Leonbergera:

• Pewność siebie i wielkie opanowanie.
• Średni temperament (oprócz chwil, kiedy jest zajęty zabawą).
• Skłonny do posłuszeństwa.
• Duża zdolność do nauki i zapamiętywania.
• Niewrażliwy na hałas.

GŁOWA: Raczej głęboka niż szeroka, raczej wydłużona niż masywna, stosunek kufy do mózgoczaszki wynosi 1:1; skóra wszędzie przylegająca, brak fałd na czole.

MÓZGOCZASZKA: 

Czaszka: Oglądana z profilu i od przodu słabo wysklepiona, odpowiednio mocna (pasująca do tułowia i kończyn) ale nie ciężka: tylna część niewiele szersza niż na wysokości oczu.

Stop: Dobrze widoczny, ale umiarkowanie wykształcony.

TRZEWIOCZASZKA:

Nos: Czarny.

Kufa: Raczej wydłużona, nigdy nie zwężająca się spiczasto, grzbiet nosa równomiernie szeroki, nigdy nie wklęsły, raczej lekko wypukły, (rzymski).

Fafle: Przylegające, czarne, kąciki warg przylegające.                     

Szczęki/Uzębienie: Mocne szczęki z doskonałym, regularnym i kompletnym zgryzem nożycowym, przy czym górne siekacze ściśle zachodzą na dolne. 42 zęby zgodnie ze standardem uzębienia (dopuszczalny brak M3) ustawione prostopadle; dopuszczalny zgryz cęgowy; kły w żuchwie szeroko rozstawione.

Policzki: Słabo rozwinięte.

Oczy: Od jasno do możliwie ciemnobrązowych, średniej wielkości, owalne, ani nie osadzone zbyt głęboko, ani nie wyłupiaste, nie za wąsko, ani nie za szeroko rozstawione. Powieki przylegające, niewidoczna spojówka, białko oka (widoczna część twardówki) nie zaczerwienione.

Uszy: Osadzone wysoko i niezbyt daleko z tyłu, zwisające, średniej wielkości, mięsiste, przylegające.

SZYJA: Lekkim łukiem, bez uskoku przechodząca w kłąb, raczej wydłużona niż krępa, bez luźnej skóry i bez podgardla.

TUŁÓW :

Kłąb:  Wyraźnie zaznaczony, szczególnie u samców.

Grzbiet: Zwarty, prosty, szeroki.

Lędźwie: Szerokie, mocne, dobrze umięśnione.

Zad: Szeroki, stosunkowo długi, łagodnie zaokrąglony, płynnie przechodzący w nasadę ogona, w żadnym wypadku nie przebudowany.

Klatka piersiowa: Szeroka, głęboka, sięgająca co najmniej do wysokości łokci, niezbyt beczkowata, raczej owalna.

Linia dolna: Tylko lekko podciągnięta.

OGON: Silnie owłosiony, kiedy pies stoi - prosto zwieszający się. w ruchu jedynie nieznacznie wygięty do góry i raczej nigdy nie noszony powyżej linii grzbietu.

KOŃCZYNY: Bardzo mocne, szczególnie u samców.

KOŃCZYNY PRZEDNIE: Proste, równoległe i nie za wąsko ustawione.

Łopatki/ramiona: Długie, ukośnie ustawione, tworzące ze sobą niezbyt rozwarty kąt, dobrze umięśnione; łokcie przylegające.

Łokcie: Bardzo blisko tułowia

Śródręcza: Mocne, zwarte, patrząc od przodu proste, z profilu niemal pionowe.

Łapy: Ustawione prosto (nie wykręcone ani na zewnątrz ani do wewnątrz), zaokrąglone, zwarte, palce dobrze wysklepione, pazury czarne.

KOŃCZYNY TYLNE:  Patrząc od tyłu nie za wąsko ustawione, równoległe: stawy skokowe i łapy nie wykręcone ani na zewnątrz ani do wewnątrz. Wilcze pazury muszą być usunięte. 

Miednica: Ustawiona ukośnie.

Uda: Dosyć długie, ustawione skośnie, silnie umięśnione, udo i podudzie tworzą wyraźny kąt.

Stawy skokowe: Mocne, wyraźny kąt pomiędzy podudziem a śródstopiem.

Łapy: Proste, tylko lekko wydłużone, palce wysklepione. poduszki czarne.

CHODY / RUCH: Przestrzenne, harmonijne we wszystkich rodzajach chodu, sięgający daleko wykrok i mocna praca tylnych kończyn; w stępie i kłusie, patrząc od przodu i z profilu, proste prowadzenie kończyn.

SZATA

CHARAKTERYSTYKA WŁOSA: Od średniomiękkiego do stosunkowo twardego, dość długi, przylegający, nigdy nie rozdzielający się. prosty, dopuszczalny lekko falowany. Wszędzie mimo gęstego podszerstka widoczna rzeźba tułowia. Na szyi i klatce piersiowej, szczególnie u psów, tworzy grzywę. Silnie owłosione przednie kończyny, na tylnych tworzą się charakterystyczne portki.

UMASZCZENIE: Lwi żółty, rudy, rudobrązowy, dopuszczalne także piaskowe odcienie (płowożółty, kremowy) i wszelkie kombinacje pomiędzy wymienionymi kolorami; zawsze wymagana czarna maska, dopuszczalne czarne końcówki włosów, czarny nie może jednak tworzyć podstawowej maści. Rozjaśnienia podstawowego koloru na spodniej stronie ogona, na grzywie, na przednich i tylnych kończynach nie mogą być na tyle silne aby zakłócać harmonię podstawowej barwy. Mała biała plama lub wąska biała linia na piersiach, jak również białe włosy na palcach są tolerowane.

WYSOKOŚĆ W KŁĘBIE:

Wysokość w kłębie :

                 Psy:             72 - 80 cm (zalecana średnia wysokość 76 cm) .

                 Suki:          65 - 75 cm (zalecana średnia wysokość 70 cm).                            

WADY: Każde niewielkie odstępstwo od wymienionych punktów uznawane jest za mankament, każde wyraźne odstępstwo za wadę. Ocena błędów powinna jednak brać pod uwagę stopień odchylenia od wzorca i fakt na ile maja one wpływ na znaczące cechy rasy (przede wszystkim usposobienie, typ budowy, harmonię, chody).

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:

• Bojaźliwość i agresywność.
• Poważne błędy anatomiczne, jak np. wyraźna krowia postawa, karpiowaty lub mocno łękowaty grzbiet, ekstremalne wykręcenie przednich łap, absolutnie niewystarczające katowanie stawów barkowych, łokciowych, kolanowych lub skokowych).
• Braki w uzębieniu (z wyjątkiem M3), przodozgryz, tytozgryz i inne wady zgryzu.
• Ogon silnie zakręcony lub zbyt wysoko noszony.
• Wadliwe umaszczenie (brązowe z brązowym nosem, brązowymi poduszkami, czarne podpalane, czarne, srebrne, wilczaste).
• Skręcony lub tworzący wyraźne loki włos.
• Całkowity brak maski.
• Brązowa trufla nosa, brązowe poduszki łap.
• Wyraźny zanik pigmentu na taflach.
• Oczy bez brązowej tęczówki.
• Zbyt duże białe znaczenia (sięgające od palców do śródstopia, plama na piersiach większa niż dłoń, białe znaczenia w innych miejscach niż przewidziane we wzorcu.
• Entropium, ektropium.

Każdy pies wyraźnie pokazujący anomalie fizyczne lub/i w zachowaniu powinien zostać zdyskwalifikowany.

UWAGA: Psy muszą mieć dwa, normalnie rozwinięte jądra, w pełni usytuowane w mosznie.